تلاوت قرآن

 در سایت قرآن بخوان و در صفحه صوت قرآن کریم مجموعه ای از تلاوت های قرآن توسط قاریان مختلف را قرار داده شده است.در این صفحه قصد داریم روایات و نکات مرتبط با قرائت قرآن را بیان کنیم .قرائت دانش شیوه خواندن قرآن است. قرائت به صورت تحت‌الفظی به معنی خواندن‌ است، از نظر واژه‌شناسی به معنی شیوهٔ خوانش است. «قراءات»، جمع «قرائت» است و حاکی از گوناگونی انواع قرائت است. مقصود از «قرائت صحیح قرآن» بیان الفاظ آن به همان شیوه‌ای است که که محمد، پیامبر اسلام، خود تلفظ می‌کرد یا در حضور ایشان خوانده می‌شد و آن را تأیید می‌کرد.قرائت اصطلاحی است قدیمی که کاربرد آن به زمان صحابه محمد، پیامبر اسلام بازمی‌گردد. اولین علوم اسلامی که صحابه آن را فراگرفتند، حفظ قرآن و قرائت آن بوده‌است. پس از رحلت حضرت محمد(ص)، گروهی از اصحاب قرآن را در قالب مصحف‌هایی کتابت کردند. از آن رو که این افراد دربارهٔ شیوه نگارش قرآن در مواردی یکدیگر اختلاف داشتند، قرائات متعددی پیدا شد. مردم هر منطقه از جهان اسلام، قرآن را بر حسب شیوه یکی از اصحابی که نزد آنان به سر می‌برد، قرائت می‌کردند. مردم کوفه، قرائت را از ابن مسعود فراگرفتند و اهل بصره آن را از ابوموسی اشعری آموختند و مردم شام قرائت ابی بن کعب» را پذیرفتند. در نتیجه اختلاف در قرائت قرآن، ضرورت وجود علمی احساس شد که بتواند قرائت صحیح را متمایز کند.پیش از نگاشته شدن قرآن و هم‌زمان با انتشار آن شیوه‌های متفاوتی از خوانش آن وجود داشت به صورتی که در قرن دوم یا سوم هجری گفته شده چهارده روایت از شیوهٔ تلاوت و قرائت وجود داشته و حافظ نیز به از بر خواندن قرآن به چهارده روایت اشاره می‌کند که در برخی مکث‌ها و جزئیات قرائت متفاوت هستند از این رو قرائت قرآن نباید با مفهوم حفظ قرآن اشتباه گرفته شود.قرائت ۴ رتبه دارد:
  1. ترتیل: نظم و ترتیب در کلام. قواعد سخن را رعایت کردن.
  2. تحقیق: مبالغه در انجام چیزی بدون کمی و زیادی. حفظ حداکثر آرامش در شیوه خواندن همراه اشباع مدّ، پایان حرکات صدا و حاصل شدن (تحقیق و محقق شدن) مخارج حروف. تحقیق نیز سه نوع دارد.
  3. تحدیر: سرعت گرفتن همراه رعایت احکام تجوید
  4. تدویر: چیزی بین تحقیق و تحدیر
قدیمی‌ترین دانشی که راجع به زبان قرآن در میان مسلمین رواج داشت «علم القرائه» نام دارد. علم القرائه در واقع علم به کیفیت ادای کلمات قرآن و شناخت اختلاف آن‌ها به حسب راویان است. علل عمده اختلاف قرائات عبارتند از : «اختلاف لهجه ها»و «نبودن اعراب‌گذاری در خط عربی» و « نبودن اعجام یا نقطه و نشان در حروف» و «اجتهادات فردی صحابه و قاریان» ،و «نبودن علایم سجاوندی و وقف و ابتدا» و هرگونه فصل و وصلی که بعدها علم قرائت عهده‌دار تدارک آن شد قرائت از علوم قرآنی است که به‌طور سنّتی، ده گونه قرائت وجود دارد که هر یک نام خود را از یک قاری مشهور قرآن برگرفته‌اند. هر قرائت از راه راویان از پسِ راوی اصلی آن به بعدی منتقل می‌شود. در علم قرائت، اصول خوانش قرآن بیان می‌شود.( ویکی پدیا)قرآن می فرماید :وَ رَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتِیلاًای پیامبر قرآن را با ترتیل و شمرده بخوان.پیامبر (ص) فرمود:مَن قرَأ حَرفاً مِن کتابِ اللهِ فلَهُ حسنَةٌ و الحَسنَهُ بعَشرِ اَمثالِهاهر کس که حرفی از کتاب خدا را بخواند، برای او پاداشی است و پاداش آن در آخرت ده برابر است. زیرا قرآن فرمود: مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ عَشْرُ أَمْثالِها.امام علی (ع)  در تعریف و توضیح واژه ترتیل فرمود:التّرتیلُ تَجْویدُ الحُرُوفِ وَ مَعْرِفَةُ الوُقُوفِترتیل عبارت از نیکو ادا کردن حروف و شناخت محل وقف های قرآن است.امام صادق (ع) در توضیح ترتیل می فرماید:هُوَ اَنْ تَمکثَ وَ تُحَسّنَ بهِ صَوْتَکترتیل یعنی این که مکث کنی و با صدای خوش قرآن بخوانی.